دردی به قدمت درد حافظ…

در این شب سیاهم، گم گشت راه مقصود/ از گوشه‌ای برون آی ای کوکب هدایت
از هر طرف که رفتم، جز وحشتم نیفزود/ زنهار از این بیابان وین راه بی‌نهایت

(+)

یک دیدگاه برای “دردی به قدمت درد حافظ…”

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *