اگر از خوانندگان سابق وبلاگ من بوده‌اید و از دامنه «سعید جعفری دات کام» به اینجا رسیده‌اید، حتما می‌دانید که مدتی‌ست صفحه نخست سایتم را تغییراتی اساسی دادم و آن را از حالت وبلاگی خارج کردم تا از آن بیشتر برای معرفی و پیشه‌نامه کاری استفاده کنم. اما خیلی طول نکشید که دلم برای وبلاگ سابقم با آن سر و شکل قدیمی و صفحات سراسر نوشتاری تنگ شد! از آن‌جا که سال‌هاست به نوشتن اعتیاد پیدا کرده‌ام (و در ۱۰ سال گذشته بارها با وبلاگ‌های مختلف و با نام‌های حقیقی و مستعار به وبلاگستان آمده‌ام و بعد از مدتی، صحنه! را ترک کرده‌ام) اما این باعث ترک اعتیاد «نوشتن» نشده است؛ حتی زمان‌هایی که در اندرونی‌ خودم خزیده‌ام، کاغذ و خودکار و دفترچه‌نویسی را کنار نگذاشتم.

با این حال باید اعتراف کرد نوشته‌ای که خوانده‌ نشود، اساسا ارزش و اهمیتی ندارد. بنابر این تصمیم گرفتم وبلاگم را با نامی که ۱۰ سال قبل بر روی نخستین وبلاگ شخصی‌ام گذاشتم -یعنی نیمکت- دوباره بازسازی و رونمایی کنم. آرشیو این مطالب، فعلا همان مطالبی است که در موضوعات شخصی- سیاسی- اجتماعی- فلسفی- سینما، موسیقی و کتاب در دو سه سال گذشته نوشته‌ام، اما تلاش می‌کنم از این پس نوشته‌هایی که امکان انتشار آن وجود دارد را کم کم از دفترچه‌هایم به وبلاگم منتقل کنم.
هرچند که خوانندگان وبلاگ این حقیر، در مجموع از انگشتان دو دست هم فراتر نمی‌رود، اما برای نگه‌داری آرشیوی اینترنتی و تلاش کوچکی برای حفظ «ماهیت وبلاگ» و مبارزه با امپریالیسم فیس‌بوکی (!) نیمکت را به صحنه بازگرداندم! خوشحال می‌شوم بخوانید. (برای مشاهده وبلاگم اینجا را کلیک کنید.)